A1 · LingoBoss German
Deutsch A1 Story: Der erste Tag in Deutschland | 10 Minuten German Listening
Deutsch A1 Story Special: Der erste Tag in Deutschland. Höre fast 10 Minuten ruhiges, leichtes Deutsch mit Leo und Lena. Diese A1-Geschichte begleitet Mia durch einen ganzen Tag: Bahnhof, Zug, Sprachschule, Stadt, Café, Supermarkt, Bus und neue Wohnung. Das lernst du: • sich vorstellen: Ich heiße..., Ich komme aus... • fragen: Wo ist...?, Was kostet das?, W...
Kapitel · 15⌄
Transkript⌄
Mias erster Morgen in Deutschland beginnt am Bahnhof. Sie sieht einen Zug und fragt: Ist das der Zug nach Berlin? Ein Mann sagt: Nein, dieser Zug fährt nach Bonn. Mia atmet tief ein. Sie braucht Berlin, nicht Bonn. Moment mal: der Zug nach Berlin. Nach zeigt hier das Ziel. Zum Beispiel: Ich fahre nach Hamburg. Ganz einfach, oder? Mia geht zum Informationsschalter. Entschuldigung, wo ist Gleis drei? Die Frau lächelt: Geradeaus, dann links. Der Zug kommt um zehn Uhr. Es ist neun Uhr fünfzig. Mia hat zehn Minuten. Hast du das gehört? Geradeaus, dann links. Dann bedeutet: danach. Mia findet Gleis drei genau in diesem Moment. Die Türen öffnen sich. Mia steigt ein und findet einen Platz am Fenster. Neben ihr sitzt ein älterer Mann. Er sagt freundlich: Guten Morgen. Guten Morgen, antwortet Mia. Fährt dieser Zug wirklich nach Berlin? Der Mann nickt. Ja, in ungefähr einer Stunde sind wir da. Kurze Frage: Hörst du wirklich? Das Wort macht die Frage stärker. Der Kontrolleur kommt. Mia zeigt ihr Ticket auf dem Handy. Das Ticket, bitte. Diesen kleinen Satz hörst du im Zug sehr oft. Der Zug ist pünktlich. Eine Stunde später sitzt Mia in ihrem ersten Deutschkurs. Die Lehrerin fragt: Wie heißen Sie? Mia antwortet langsam: Ich heiße Mia. Ich komme aus der Türkei. Dann fragt die Lehrerin: Welche Sprachen sprechen Sie? Mia sagt: Ich spreche Türkisch und ein bisschen Deutsch. Kleine Beobachtung: Ich spreche, aber du sprichst. Hörst du den Unterschied? Du musst es noch nicht erklären. Sprich die zwei Formen einfach einmal laut. In der Pause setzt sich eine junge Frau neben Mia. Sie heißt Sofia. Sofia kommt aus Spanien und wohnt seit zwei Wochen in Berlin. Sie fragt: Wohnst du auch in Berlin? Mia antwortet: Ja, seit gestern. Meine Wohnung ist in Neukölln. Seit gestern bedeutet: Es begann gestern und ist heute noch so. Sofia schreibt ihre Nummer auf einen kleinen Zettel. Vielleicht trinken wir morgen Kaffee. Vielleicht ist perfekt, wenn etwas möglich, aber noch nicht sicher ist. Nach dem Kurs gehen Mia und Sofia zusammen nach draußen. Die Straße ist voll. Fahrräder fahren vorbei, und die Ampel wird grün. Sofia zeigt nach rechts: Dort ist eine Bäckerei. Das Brot ist sehr gut. Mia kauft ein Brötchen und fragt: Kann ich hier mit Karte zahlen? Das ist ein Satz zum Mitnehmen: Kann ich hier mit Karte zahlen? Ja, natürlich, sagt die Verkäuferin. Mia bezahlt und steckt das Brötchen ein. Natürlich heißt hier so viel wie: klar, kein Problem. Nach dem Kurs ist Mia hungrig. Sie geht in ein kleines Café. Sie sagt: Ich möchte einen Kaffee und ein Sandwich, bitte. Der Barista fragt: Möchtest du auch Wasser? Ja, gern, sagt Mia. Was kostet das zusammen? Sieben Euro fünfzig, sagt der Barista. Das war höflich: Ich möchte. Im Café klingt das viel freundlicher als ich will. Was möchtest du? Ergänze im Kopf nur ein Wort: Tee, Wasser oder Saft. Mia öffnet ihre Tasche. Plötzlich wird sie still. Oh nein, meine Karte ist nicht da. Sie schaut in die kleine Tasche, dann in ihr Buch. Nichts. Der Barista sagt ruhig: Kein Problem. Schau noch einmal auf den Tisch. Moment, hier steckt ein gutes Wortpaar: in der Tasche, aber auf dem Tisch. Schau dich kurz um. Was ist auf deinem Tisch? Und da ist sie: Die Karte liegt auf dem Tisch, unter der Speisekarte. Mia lacht. Mit Karte, bitte, sagt sie jetzt ganz sicher. Der Barista gibt ihr den Bon. Mia sagt: Vielen Dank. Auf Wiedersehen. Mit Karte, bitte ist übrigens schon ein kompletter Mini-Satz. Den kannst du sofort benutzen. Mia steckt den Bon in ihre Tasche und geht wieder auf die Straße. Der Tag ist noch nicht zu Ende. Für die neue Wohnung braucht sie noch ein paar Dinge. Dann gehen wir mit. Mal sehen, welche Alltagssätze Mia noch braucht. Zuerst geht Mia in den Supermarkt. In ihrer Küche ist noch fast nichts. Auf ihrer Liste stehen Milch, Eier, Tomaten, Reis und Äpfel. Sie findet die Milch, aber den Reis sieht sie nicht. Mia fragt einen Mitarbeiter: Entschuldigung, wo finde ich Reis? Wo finde ich ist viel praktischer als nur wo ist. Danach kommt direkt das gesuchte Ding. Der Reis ist hinten links, neben den Nudeln. Mia bedankt sich. Neben bedeutet: direkt an der Seite. Die Nudeln stehen neben dem Reis. Mit zwei Taschen geht Mia zur Bushaltestelle. Es beginnt leicht zu regnen. Auf dem Fahrplan sieht sie viele Nummern. Aber welcher Bus fährt nach Neukölln? Eine Frau wartet neben ihr. Mia fragt: Fährt der Bus einhundertvierundsiebzig nach Neukölln? Ja, aber du musst am Rathaus umsteigen, erklärt die Frau. Umsteigen ist ein wichtiges Reisewort: aus einem Bus raus, in einen anderen rein. Mia wiederholt: Am Rathaus umsteigen. Danke für die Hilfe. Wiederholen hilft. So prüft Mia, ob sie alles richtig verstanden hat. Endlich steht Mia vor ihrem neuen Haus. Die Einkaufstaschen sind schwer. Sie sucht den Schlüssel. Diesmal ist er sofort da, in der Jackentasche. Im Hausflur trifft sie ihren Nachbarn. Er trägt ein großes Paket. Hallo, ich bin Daniel aus dem zweiten Stock, sagt er. Aus dem zweiten Stock beschreibt, wo Daniel wohnt. Stock bedeutet hier Etage. Mia stellt sich vor. Daniel hält ihr die Tür auf, und sie sagt: Das ist sehr nett. Das ist sehr nett passt immer, wenn dir jemand freundlich hilft. Mia räumt die Einkäufe ein. Die Milch kommt in den Kühlschrank. Die Äpfel legt sie in eine Schale, und den Reis stellt sie in den Schrank. Dann macht sie sich einen Tee und setzt sich ans Fenster. Draußen fahren Busse vorbei. Die Stadt ist laut, aber Mia fühlt sich ruhig. Achte auf die Bewegung: in den Kühlschrank. Der Ort danach ist: im Kühlschrank. Mia schaut auf ihre Liste. Alles ist erledigt. Alles erledigt sagt man gern, wenn keine Aufgabe mehr offen ist. Am Abend ruft Mias Bruder an. Er möchte wissen, wie ihr erster Tag war. Mia erzählt vom falschen Zug, vom Deutschkurs und von ihrer neuen Freundin Sofia. Sie erzählt auch von der Karte. Jetzt müssen beide lachen. Ihr Bruder fragt: War alles schwierig? Mia denkt kurz nach. Nein, sagt sie. Neu, aber nicht zu schwierig. Neu, aber nicht zu schwierig. Mit aber verbindet Mia zwei unterschiedliche Gedanken. Nach dem Gespräch schreibt Mia: Heute habe ich viel Deutsch gesprochen. Einmal kurz zurück: Ist das der Zug nach Berlin? Für Städte: Ich fahre nach Berlin. Im Kurs: Ich heiße Mia. Ich spreche Türkisch. Im Café: Ich möchte einen Kaffee, bitte. Und wenn du bezahlst: Mit Karte, bitte. Gut gemacht. Wähle einen Satz und benutze ihn heute laut.
Mia'nın Almanya'daki ilk sabahı istasyonda başlar. Bir tren görür ve sorar: Bu Berlin treni mi? Bir adam der ki: Hayır, bu tren Bonn'a gidiyor. Mia derin nefes alır. Bonn'a değil, Berlin'e ihtiyacı vardır. Bir dakika: der Zug nach Berlin. Burada nach hedefi gösterir. Örneğin: Ich fahre nach Hamburg. Çok kolay, değil mi? Mia danışmaya gider. Afedersiniz, üçüncü peron nerede? Kadın gülümser: Dümdüz, sonra sola. Tren saat onda geliyor. Saat dokuz elli. Mia'nın on dakikası var. Duydun mu? Geradeaus, dann links. Dann, sonrasında demektir. Mia tam o anda üçüncü peronu bulur. Kapılar açılır. Mia trene biner ve pencere kenarında bir yer bulur. Yanında yaşlı bir adam oturur. Dostça: Günaydın, der. Günaydın, diye cevap verir Mia. Bu tren gerçekten Berlin'e gidiyor mu? Adam başını sallar. Evet, yaklaşık bir saat içinde oradayız. Kısa bir soru: wirklich kelimesini duyuyor musun? Bu kelime soruyu daha güçlü yapar. Kontrolör gelir. Mia biletini telefondan gösterir. Biletiniz lütfen. Bu küçük cümleyi trende çok sık duyarsın. Tren zamanında gelir. Bir saat sonra Mia ilk Almanca kursunda oturur. Öğretmen sorar: Adınız ne? Mia yavaşça cevap verir: Benim adım Mia. Türkiye'den geliyorum. Sonra öğretmen sorar: Hangi dilleri konuşuyorsunuz? Mia der ki: Türkçe ve biraz Almanca konuşuyorum. Küçük bir gözlem: Ich spreche, ama du sprichst. Farkı duyuyor musun? Henüz açıklamak zorunda değilsin. İki biçimi bir kez sesli söyle. Molada genç bir kadın Mia'nın yanına oturur. Adı Sofia'dır. Sofia İspanya'dan gelir ve iki haftadır Berlin'de yaşamaktadır. Şunu sorar: Sen de Berlin'de mi yaşıyorsun? Mia cevap verir: Evet, dünden beri. Evim Neukölln'de. Seit gestern demek: Dün başladı ve bugün hâlâ devam ediyor. Sofia numarasını küçük bir kâğıda yazar. Belki yarın kahve içeriz. Vielleicht, bir şey mümkün ama henüz kesin değilse mükemmeldir. Kurstan sonra Mia ve Sofia birlikte dışarı çıkar. Sokak kalabalıktır. Bisikletler geçer ve trafik ışığı yeşile döner. Sofia sağı gösterir: Orada bir fırın var. Ekmeği çok güzel. Mia bir küçük ekmek alır ve sorar: Burada kartla ödeyebilir miyim? Bu hemen kullanabileceğin bir cümle: Kann ich hier mit Karte zahlen? Elbette, der satıcı. Mia öder ve küçük ekmeği çantasına koyar. Burada natürlich şu anlama gelir: tabii, sorun değil. Kurstan sonra Mia acıkır. Küçük bir kafeye gider. Der ki: Bir kahve ve bir sandviç istiyorum, lütfen. Barista sorar: Su da ister misin? Evet, memnuniyetle, der Mia. Toplam ne kadar? Yedi euro elli, der barista. Bu kibardı: Ich möchte. Kafede bu, ich will ifadesinden çok daha nazik duyulur. Sen ne istersin? Zihninde sadece bir kelime ekle: çay, su veya meyve suyu. Mia çantasını açar. Birden sessizleşir. Ah hayır, kartım burada değil. Küçük cebe, sonra kitabına bakar. Hiçbir şey yok. Barista sakin bir şekilde der: Sorun değil. Masaya bir kez daha bak. Bir dakika, burada güzel bir kelime çifti var: çantanın içinde ama masanın üzerinde. Etrafına kısaca bak. Senin masanın üzerinde ne var? Ve işte orada: Kart menünün altında, masanın üzerinde duruyor. Mia güler. Şimdi kendinden emin bir şekilde: Kartla, lütfen, der. Barista ona fişi verir. Mia der ki: Çok teşekkürler. Görüşmek üzere. Bu arada Mit Karte, bitte zaten tam bir mini cümledir. Bunu hemen kullanabilirsin. Mia fişi çantasına koyar ve tekrar sokağa çıkar. Gün henüz bitmemiştir. Yeni evi için birkaç şeye daha ihtiyacı vardır. O zaman biz de onunla gidelim. Bakalım Mia'nın başka hangi günlük cümlelere ihtiyacı olacak. Mia önce süpermarkete gider. Mutfağında henüz neredeyse hiçbir şey yoktur. Listesinde süt, yumurta, domates, pirinç ve elma vardır. Sütü bulur ama pirinci göremez. Mia bir çalışana sorar: Afedersiniz, pirinci nerede bulabilirim? Wo finde ich, yalnızca wo ist demekten daha kullanışlıdır. Ardından doğrudan aradığın şey gelir. Pirinç arka solda, makarnanın yanındadır. Mia teşekkür eder. Neben, doğrudan yanında demektir. Makarna pirincin yanında duruyor. Mia iki çantayla otobüs durağına gider. Hafifçe yağmur yağmaya başlar. Tarifede birçok numara görür. Ama hangi otobüs Neukölln'e gider? Yanında bir kadın bekler. Mia sorar: 174 numaralı otobüs Neukölln'e gidiyor mu? Evet, ama belediye binasında aktarma yapmalısın, diye açıklar kadın. Umsteigen önemli bir yolculuk kelimesidir: bir otobüsten inip diğerine binmek. Mia tekrarlar: Belediye binasında aktarma. Yardımınız için teşekkürler. Tekrar etmek yardımcı olur. Mia böylece her şeyi doğru anlayıp anlamadığını kontrol eder. Mia sonunda yeni evinin önündedir. Alışveriş çantaları ağırdır. Anahtarı arar. Bu kez hemen oradadır, ceketinin cebinde. Apartman girişinde komşusuyla karşılaşır. Komşusu büyük bir paket taşımaktadır. Merhaba, ben ikinci kattaki Daniel, der. Aus dem zweiten Stock, Daniel'in nerede oturduğunu anlatır. Stock burada kat demektir. Mia kendini tanıtır. Daniel ona kapıyı tutar ve Mia: Bu çok nazikçe, der. Das ist sehr nett, biri sana nazikçe yardım ettiğinde her zaman uygundur. Mia alışverişi yerleştirir. Süt buzdolabına girer. Elmaları bir kâseye koyar, pirinci de dolaba yerleştirir. Sonra kendine bir çay yapar ve pencerenin yanına oturur. Dışarıda otobüsler geçer. Şehir gürültülüdür ama Mia kendini sakin hisseder. Harekete dikkat et: in den Kühlschrank. Sonraki konum ise: im Kühlschrank. Mia listesine bakar. Her şey tamamlanmıştır. Alles erledigt, yapılacak hiçbir iş kalmadığında sıkça söylenir. Akşam Mia'nın erkek kardeşi arar. İlk gününün nasıl geçtiğini bilmek ister. Mia yanlış treni, Almanca kursunu ve yeni arkadaşı Sofia'yı anlatır. Kart olayını da anlatır. Şimdi ikisi de gülmek zorunda kalır. Kardeşi sorar: Her şey zor muydu? Mia kısaca düşünür. Hayır, der. Yeniydi ama çok zor değildi. Yeni ama çok zor değil. Mia aber ile iki farklı düşünceyi birleştiriyor. Konuşmadan sonra Mia yazar: Bugün çok Almanca konuştum. Kısaca tekrar: Bu Berlin treni mi? Şehirler için: Berlin'e gidiyorum. Kursta: Benim adım Mia. Türkçe konuşuyorum. Kafede: Bir kahve istiyorum, lütfen. Ve ödeme yaparken: Kartla, lütfen. Aferin. Bir cümle seç ve bugün sesli kullan.
Mia's first morning in Germany begins at the station. She sees a train and asks: Is that the train to Berlin? A man says: No, this train goes to Bonn. Mia takes a deep breath. She needs Berlin, not Bonn. Wait a moment: der Zug nach Berlin. Here, nach shows the destination. For example: Ich fahre nach Hamburg. Quite easy, right? Mia goes to the information desk. Excuse me, where is platform three? The woman smiles: Straight ahead, then left. The train arrives at ten o'clock. It is nine fifty. Mia has ten minutes. Did you hear that? Straight ahead, then left. Dann means afterwards. Mia finds platform three at exactly that moment. The doors open. Mia gets on and finds a seat by the window. An older man sits next to her. He says warmly: Good morning. Good morning, Mia answers. Does this train really go to Berlin? The man nods. Yes, we will be there in about an hour. A quick question: Do you hear wirklich? The word makes the question stronger. The conductor comes. Mia shows her ticket on her phone. Your ticket, please. You hear this little sentence very often on the train. The train is on time. One hour later, Mia sits in her first German class. The teacher asks: What is your name? Mia answers slowly: My name is Mia. I come from Turkey. Then the teacher asks: Which languages do you speak? Mia says: I speak Turkish and a little German. A small observation: ich spreche, but du sprichst. Do you hear the difference? You do not have to explain it yet. Just say the two forms aloud once. During the break, a young woman sits next to Mia. Her name is Sofia. Sofia comes from Spain and has lived in Berlin for two weeks. She asks: Do you also live in Berlin? Mia answers: Yes, since yesterday. My apartment is in Neukölln. Seit gestern means: It began yesterday and is still true today. Sofia writes her number on a small piece of paper. Maybe we can have coffee tomorrow. Vielleicht is perfect when something is possible but not yet certain. After class, Mia and Sofia go outside together. The street is busy. Bicycles pass by, and the traffic light turns green. Sofia points to the right: There is a bakery. The bread is very good. Mia buys a bread roll and asks: Can I pay by card here? This is a phrase to take with you: Can I pay by card here? Yes, of course, says the shop assistant. Mia pays and puts the roll in her bag. Here natürlich means something like: of course, no problem. After the course, Mia is hungry. She goes into a small café. She says: I would like a coffee and a sandwich, please. The barista asks: Would you like water too? Yes, gladly, says Mia. How much is that altogether? Seven euros fifty, says the barista. That was polite: Ich möchte. In a café it sounds much friendlier than ich will. What would you like? Add just one word in your head: tea, water, or juice. Mia opens her bag. Suddenly she becomes quiet. Oh no, my card is not there. She looks in the small pocket, then in her book. Nothing. The barista says calmly: No problem. Look at the table once more. Wait, there is a useful word pair here: in the bag, but on the table. Look around briefly. What is on your table? And there it is: The card is on the table, under the menu. Mia laughs. By card, please, she says now with complete confidence. The barista gives her the receipt. Mia says: Many thanks. Goodbye. By the way, Mit Karte, bitte is already a complete mini-sentence. You can use it immediately. Mia puts the receipt in her bag and goes back out onto the street. The day is not over yet. She still needs a few things for the new apartment. Then let's go with her. Let's see which everyday phrases Mia still needs. First, Mia goes to the supermarket. There is still almost nothing in her kitchen. Her list says milk, eggs, tomatoes, rice, and apples. She finds the milk, but she cannot see the rice. Mia asks an employee: Excuse me, where can I find rice? Wo finde ich is more practical than just wo ist. The thing you are looking for comes right after it. The rice is at the back on the left, next to the pasta. Mia says thank you. Neben means directly at the side. The pasta is next to the rice. With two bags, Mia walks to the bus stop. It begins to rain lightly. She sees many numbers on the timetable. But which bus goes to Neukölln? A woman waits next to her. Mia asks: Does bus 174 go to Neukölln? Yes, but you have to change at the town hall, the woman explains. Umsteigen is an important travel word: out of one bus and into another. Mia repeats: Change at the town hall. Thank you for the help. Repeating helps. That is how Mia checks whether she understood everything correctly. At last, Mia stands in front of her new building. The shopping bags are heavy. She looks for the key. This time it is right there, in her jacket pocket. In the hallway, she meets her neighbor. He is carrying a large parcel. Hello, I am Daniel from the second floor, he says. Aus dem zweiten Stock describes where Daniel lives. Here Stock means floor. Mia introduces herself. Daniel holds the door open, and she says: That is very kind. Das ist sehr nett always fits when someone kindly helps you. Mia puts the groceries away. The milk goes into the refrigerator. She puts the apples in a bowl and the rice in the cupboard. Then she makes herself tea and sits by the window. Buses pass outside. The city is loud, but Mia feels calm. Notice the movement: into the refrigerator. The location afterwards is: in the refrigerator. Mia looks at her list. Everything is done. People like to say alles erledigt when no task is left to do. In the evening, Mia's brother calls. He wants to know how her first day went. Mia tells him about the wrong train, the German class, and her new friend Sofia. She also tells him about the card. Now they both have to laugh. Her brother asks: Was everything difficult? Mia thinks for a moment. No, she says. New, but not too difficult. New, but not too difficult. With aber, Mia connects two different thoughts. After the call, Mia writes: Today I spoke a lot of German. One quick recap: Is that the train to Berlin? For cities: I am going to Berlin. In class: My name is Mia. I speak Turkish. In the café: I would like a coffee, please. And when you pay: By card, please. Well done. Choose one sentence and use it aloud today.
